Zoals een groot aantal van jullie inmiddels wel weten, ben ik naast mijn
werk voor SCOH, actief in allerlei groene projecten. In 2015 is dat begonnen
toen ik vrijwilliger werd in Voedselbos
Vlaardingen. In 2018 heb ik me bij de k.v.k. ingeschreven onder de naam ‘Groendoenerij’ zodat ik mijn hobby nog
wat meer uit de hand kon laten lopen. Ik heb wat tuintjes aangelegd, wat interieurbeplanting gedaan en heb hier en daar geholpen met de aanleg van groene schoolpleinen in de regio. En in 2019 ben ik
begonnen als ondersteuner in de moestuin
van Maatwerk Autisme (een organisatie die dagbestedingsprojecten en onderwijs organiseert voor
personen met autisme vanaf 12 jaar). En in 2020 ben ik in diezelfde moestuin
coördinator geworden.
De Droom is om uiteindelijk zelf met mijn gezin op een
groenere plek in het land te gaan wonen. En die groene plek zou ik dan zo
willen inrichten dat er ook voedsel geproduceerd wordt. Hoe dat er precies uit gaat zien, volgt wel. De Droom is nog niet af. We zijn nog bezig met het dromen van de Droom.
Om die droom weer een stapje dichterbij te brengen ben ik
tot de conclusie gekomen dat ik meer kennis nodig heb over voedselproducerende
systemen. Daarom heb ik een paar weken geleden besloten om me in te schrijven
op de Warmonderhof. Dat is een biologische land- en tuinbouwopleiding waar ik
die kennis kan verdiepen, en het bij behorende netwerk kan opbouwen. Als alles
mee zit, ga ik daar in september 2021 starten, maar de eerlijkheid gebiedt me
wel te zeggen dat ik nog op een wachtlijst sta. De opleiding is nogal populair,
namelijk. De kans dat mijn inschrijving doorgaat, is echter wel reëel omdat de plek op de wachtlijst (nummer 22 volgens de laatste berichten) vorig jaar
uiteindelijk ook geplaatst is.
En als de inschrijving dit jaar niet doorgaat, schrijf ik me
direct in voor het schooljaar daarop.
In eerste instantie was het mijn bedoeling om SCOH uitsluitend te verlaten op het moment dat de inschrijving doorging. Maar voortschrijdend inzicht heeft me doen besluiten om SCOH per begin volgend schooljaar sowieso te gaan verlaten. Als mijn inschrijving onverhoopt toch nog niet doorgaat, komen er gedurende dat jaar vast een hoop mooie dingen op mijn weg die de ruimte mogen krijgen.
Voor dit blog betekent het één en ander dat het onderwerp nogal zal veranderen. Basisonderwijs en ict was het al een tijdje niet meer (alleen). Wat hetzelfde blijft, is het toekomst kijken en het helpen leren. Ik zal me in het vervolg meer gaan richten op duurzaamheid, voedselproductie en transitie. Ik hoop dat je blijft lezen, maar begrijp het ook als je het in het vervolg aan je voorbij zult laten gaan.
Never stop dreaming
If one dream should fall and break into a thousand pieces
never be afraid to pick up one of the pieces and begin again
Each piece can be a new dream to reach for and believe in
Vanochtend kwam ik per toeval de boektitel 'Hoe word je alles?' tegen. Dat leek me interessant en ik klikte door. Het blijkt een boek te zijn van Emilie Wapnick. Zij hield vier jaar geleden een TED-talk: 'Why some of us don't have one true calling'.
Zij vertelt in deze TED-talk dat we gewend zijn om de vraag te stellen 'Wat wil je later worden?" en dan één antwoord te verwachten. Maar dat er dus mensen zijn -zoals zij- die die vraag helemaal niet kunnen beantwoorden, omdat ze niet één ding willen worden, maar van alles en nog wat. En dat geeft een interessant perspectief.
Zij heeft een term bedacht voor mensen die veel interesses hebben, snel kunnen leren en een groot aanpassingsvermogen hebben: multipotentialisten.
Ten eerste vind ik het mooi woord. Het denken in mogelijkheden spat er vanaf. De wereld ligt open. Er is altijd iets nieuws. Toekomstgericht, optimistisch en motiverend.
Ten tweede moet ik gelijk denken aan een principe uit de permacultuur. Permacultuur is een ontwerpsysteem van waaruit je eigenlijk alles in je leven kunt aanpassen of ontwerpen. Eén van de principes beschrijft hoe je veerkracht in een ontwerp krijgt. Het gaat daarbij om diversiteit en de rol daarvan. Je zou bij ieder systeem (of dat nou een persoon, een school of een (voedsel)bos is) ervoor moeten zorgen dat ieder element meerdere functies verzorgt, en dat iedere functie wordt gedragen door meerdere elementen. Daarmee creëer je binnen je ontwerp robuustheid en veerkracht. Als er een element uitvalt, wordt de functie van dat element overgenomen door andere elementen en blijft het systeem functioneren.
Voorbeelden uit een bos zijn:
1. Een boom heeft verschillende functies: vastleggen van zonne-energie, nestgelegenheid aan dieren bieden, de grond bemesten door bladeren te laten vallen, koelte op warme dagen creëren, enz.
2. De functie van energie vastleggen wordt in een bos niet alleen door bomen gedaan. Er zijn ook eenjarigen, struiken en mossen die dat doen. En een gezond bos is opgebouwd uit verschillende soorten bomen. Als één soort ziek wordt, blijft het bos bestaan.
Voorbeelden uit een school zijn:
1. Een leraar heeft verschillende functies: zij is leider van de groep, bemiddelaar bij ruzies, expert op bepaalde leerdomeinen, collega, gesprekspartner voor ouders, enz.
2. De functie 'expert op bepaalde leerdomeinen' hoeft niet alleen door leraren gedragen te worden. Op sommige leerdomeinen kan die functie gedragen worden door ouders, gastdocenten uit het bedrijfsleven, vakleerkrachten, of ouderejaars leerlingen. Als je gewend bent zo te organiseren, is uitval van een leraar eenvoudiger op te vangen.
Waarom moest ik daar nou aan denken bij het verhaal over multipotentialisten? Nou, om het simpele feit dat multipotentialisten heel snel ingevoerd kunnen raken op hun interessegebieden en daarmee verbindingen tussen domeinen kunnen leggen die anderen niet zo snel leggen. Zij combineren dus meerdere functies in één element (zichzelf). Dat wordt door Emilie Wapnick als grote creatieve kracht gezien. En het is precies die kracht die maakt dat systemen -gezien vanuit de permacultuur- veerkrachtiger worden.
En waarom zie ik mezelf nou als multipotentialist? Gewoon omdat ik terugkijkend op het verloop van beroepskeuze en mijn loopbaan zie dat ik daar kenmerken van vertoon.
Ik wist eigenlijk ook nooit goed wat ik wilde worden. Op school vond ik eigenlijk alles wel leuk. Ik leerde ook makkelijk. Ik kon overweg met taal en rekenen. Ik vond aardrijkskunde, natuuronderwijs en biologie simpel. In beeldende vorming en tekenen kon ik mijn creativiteit kwijt. En bij de gymlessen vond ik balsporten (behalve voetbal), atletiek én turnen leuk.
Op zeker moment deed ik een beroepskeuzetest. Je kreeg dan scores op bepaalde domeinen. En het domein met de hoogste score, daar moest je dan maar eens in verder kijken. Bij was er echter een dingetje. Ik scoorde op alle domeinen ongeveer evenveel punten. Dus ik zou net zoveel plezier halen uit het worden van etaleur, als uit het worden van bioloog, of architect, of sieradenmaker, of hovenier. Of leraar.
Met een breed vakkenpakket deed ik VWO. Daar zat zelfs economie 2 als achtste vak in. Want dat leek me handig als ik ooit een eigen bedrijfje wilde beginnen... Uiteindelijk koos ik voor leraar basisonderwijs, mede onder invloed van het feit dat ik me met kinderen in de buurt nou eenmaal prettig voelde.
Toen ik eenmaal voor de klas stond, dacht ik dat ik geworden was wat ik zou zijn: leraar.
Maar na een jaar kwam al naar voren dat computers en technologie ook mijn interesse hadden. En ik werd ict-coördinator. En oja, op de pabo had ik circuslessen gehad. En dat was ook leuk. Dus na een aantal jaar ging ik circuslessen geven na schooltijd in een verlengde-schooldag-programma. Maar leraar, ict-coördinator en circusdocent was niet genoeg. Ik liet me opleiden tot remedial teacher. Een tijdje dacht ik dat ik een eigen praktijk wilde beginnen.
Maar daar was de lol gauw af. En toen ging ik bovenschools wat ict-taken doen voor het bestuur. En ik werd stafmedewerker onderwijs en ict. In die tijd was ik ook vader geworden. Daar wilde ik ook veel tijd in steken. Ik ging voor de klas weg omdat zaken niet meer te combineren waren.
Later kwam ik aanraking met vrijwilligerswerk omdat mijn kinderen steeds minder zorg nodig hadden. Het groene deel in mij werd wakker. Ik begon met moestuinieren en werd actief in een netwerk van voedselbossen en permacultuur.
De meest recente stap in mijn leven als multipotentialist is die van Groendoener. In 2018 heb ik me ingeschreven bij de kvk als hovenier om betaald mee te kunnen werken in allerlei groene projecten. En ook daarin zie ik weer een diversiteit verschijnen die mij niet vreemd is: particuliere tuinen, moestuin ondersteuning en interieurbeplanting.
Dus als je mij vraagt "Wat wil je later worden?". Dan kun je - met evenveel kans - twee antwoorden krijgen. Het antwoord dat ik altijd gaf, was: "Dat weet ik eigenlijk nog niet". Maar vanaf nu heb ik een tweede antwoord: "Alles!".
En misschien is het verstandig om de volgende keer als je aan een kind die vraag stelt, na zijn eerste antwoord te vragen: "En wat nog meer?"
Als je terugdenkt aan je eigen jeugd. En de dingen die je kreeg. Dan zou het zomaar kunnen dat de belangrijkste dingen helemaal geen 'dingen' waren.
Joshua Becker beschrijft dit in een post die al zo'n tien jaar oud is: '35 gifts your children will never forget'. Als je kinderen hebt op te voeden, zeer de moeite waard om te lezen.
Ik denk dat wij - zonder dat ik nou per se wil opscheppen - thuis met onze kinderen een heel eind komen.
Om een paar voorbeelden te noemen:
Bevestiging
Hoop
Optimisme
Liefde
Uitdaging
Discipline
Tijd
Trouw
Eerlijkheid
Integriteit
Verbeelding
Humor
Zelfvertrouwen
Vastberadenheid
Nieuwsgierigheid
Je kunt het allemaal niet kopen. Maar wel geven. Of helpen ontwikkelen.
Ik heb twee kinderen. Ze doen het op school goed. Ze zijn kritisch, bevlogen en eerlijk. Door andere kinderen en meesters en juffen worden ze gezien als fijne mensen om mee samen te werken. Ze hebben ook nog veel te leren. Maar dat doen ze dan ook. Volop.
In een eerdere post vertelde ik al over mijn dochter die op circusles zit en trucjes doet op een eenwieler en als acrobaat. Zij houdt van sporten en bewegen. En van tekenen en knutselen.
Maar ik heb ook een zoon. Hij heeft een grote interesse in computers. (Van wie zou hij dat nou hebben, vraag ik me wel eens af..) In groep 7 kwam hij in aanraking met het boek 'Coderdojo nano - bouw je eigen website. Aanrader! Vanaf dat moment heeft hij zich voorgenomen om programmeur te worden. Ik heb geprobeerd hem zo veel mogelijk uitdaging te geven. En aanmoediging. En verantwoordelijkheid. En realisme.
Hij zit inmiddels in de brugklas en kent html/css en javascript. Hij is bezig met websiteprojecten en bouwt eenvoudige inlogsystemen en webapps. Hij maakt gebruik van -in mijn ogen- professionele tools zoals brackets, github en youtube. Hij financiert zijn hobby zelf. Toen er een laptop moest komen, heeft hij zelf gespaard. En toen hij een domeinnaam wilde hebben, hebben we gekeken hoe hij dat kon gaan betalen.
Hij liet zijn windowslaptop eruit zien als een macbook. En hij bouwde van een oude laptop waar Windows7 nog net op wilde draaien een retro-spelcomputer.
De gedrevenheid waarmee hij aan het werk gaat is wonderbaarlijk. Maar ik ben dan ook niet helemaal onbevooroordeeld natuurlijk.
Hij heeft een website gemaakt (www.geheimesite.nl) waar hij zijn projecten een plekje geeft. Sinds kort heeft hij ook een blog over webdevelopment. Hij kan altijd ideeën en feedback gebruiken. Vandaar dat ik er hier ook melding van maak. Ik heb hem een tijdje vooruit kunnen helpen met de bronnen en ideeën die ik zelf kon aanboren. Maar misschien zijn er in mijn netwerk mensen die hem (nog) verder kunnen helpen. Wie weet. Zoja, laat van je horen.
Laat ik deze blogpost maar besluiten met trots. Want dat is wat ik ben op mijn kinderen. Ze zijn allebei hun unieke ik aan het vormen. En dat doen ze goed.
Dat is een tijd geleden. En misschien duurt het wel weer een tijdje voordat ik me hier weer laat zien.
Even bijpraten. Kan nooit kwaad.
In 2013 ontwikkelde ik een interesse voor moestuinieren. Ik maakte een paar vierkante meter in mijn achtertuin vrij en oogstte het eerste jaar één worteltje van 2 cm lang. Maar ik vond het leuk. Ik verdiepte me verder in moestuinieren en leerde met de natuur mee te werken. Permacultuur kwam op mijn pad en in 2014 kwam ik in aanraking met een project bij mij in de buurt: Voedselbos Vlaardingen. Daar werd ik vrijwilliger en maakte de website. Ik hielp ook met planten en houtsnipperpaden aanleggen. De interesse voor groen werd groter. Alsof er iets wakker werd. Permacultuur leerde mij anders naar de dingen kijken. En zo bedacht ik me dat ik geen geld in mijn hobby wilde steken, maar er net zo goed geld uit kon halen. En daarom schreef ik me in 2018 in bij de KvK als Groendoener, onder het motto 'al doende leert men'. Nu twee jaar verder werk ik in mijn 'vrije tijd' mee in verschillende groene lokale projecten. Ik ben vrijwillige tuinman bij de groene vergaderlocatie de Polderij (aanrader) en doe daar ook de verzorging van de binnenbeplanting, ik ben secretaris van stichting Voedselbos Vlaardingen en werk samen aan het realiseren en uitbouwen van de Maatwerk Moestuin, een moestuin van een organisatie die mensen met ASS opvangt en begeleidt. Daarnaast onderhoud ik wat particuliere tuintjes in Naaldwijk en Vlaardingen.
In mijn werk als stafmedewerker Onderwijs en ICT heb ik ervaring met projecten, met samenwerking, met pionieren. Ik ben in staat om zonder echte budgetten toch dingen van de grond te trekken. En in mijn groene bestaan gebruik ik die vaardigheden om hetzelfde te doen. Plezier hebben en hard werken gaan daarbij hand in hand.
Mijn 'nieuwe' interesses zorgen voor balans in mijn bestaan. Voor nieuwe zingeving. En een hoop nieuwe ervaringen. Je bent nooit uitgeleerd.
In de tussentijd ben ik al twee keer een nieuw (groen) blog gestart. Maar die werken eigenlijk niet. Er zijn geen lezers en dan is bloggen minder leuk. Het enige blog dat ooit wel gewerkt heeft, is deze plek. Dus vandaar dat ik vandaag de stap neem om de zaken te integreren. Ik denk dat het domein van onderwijs en ict veel kan leren van ontwerpprincipes uit de permacultuur. Misschien kan ik op dit blog de verbinding wel leggen. We zullen zien.
Je kunt er in ieder geval van uit gaan dat nieuwe berichten hier breder zullen zijn dan alleen onderwijs en ict. Ik hoop dat je dat leuk vindt.
Zitten hier eigenlijk nog lezers? En zoja, heeft er iemand al eens gehoord van permacultuur?
Ben benieuwd. Jij ook?
In januari 2017 besloot ik het laatste bericht op mijn blog te zetten. Een jaar lang heb ik niet geblogd. En ik ben langzamerhand tot de conclusie gekomen dat ik het bloggen mis. Mijn blog werkte altijd als een motor voor mijn leren. En het is nu net dát wat ik ben gaan missen.
Het bijhouden van een blog maakt voor mij dat ik anders om ga met bronnen die ik lees. Altijd leest er een stemmetje mee die vraagt wat je er mee zou kunnen op het blog. Is het iets om over te bloggen? Vind ik er iets van? Kan ik dat helder opschrijven? Met welke andere bronnen kan ik dat in verband brengen?
Bij het schrijven van een blogpost voor een openbaar publiek denk je beter na over wat je schrijft. Je zoekt hier en daar eens gericht informatie erbij. En je probeert zoveel mogelijk te linken naar openbare bronnen. En dat maakt dat het leren op gang blijft.
Daarnaast krijg je op een gegeven moment ook het gevoel dat je wel weer iets van je moet laten horen op je blog. Alsof je lezers rekenen op een nieuwe bijdrage. En dat maakt ook dat het leren op gang blijft.
Daarom heb ik besloten om hier de draad weer op te pakken. Gelukkig heb ik alles in gewone staat achter gelaten. Vanaf nu kun je dus weer af en toe een blogpost verwachten. Over de frequentie van bloggen ga ik (nu nog) geen uitspraken doen. Dat gaan we wel zien.
Laat even wat weten als je dit blog nog volgt. Dat vind ik leuk.
Ik val maar meteen met de deur in huis. Dit is het laatste bericht dat op dit blog verschijnt.
Ik ben in januari 2008 begonnen met bloggen vanuit een bepaalde nieuwsgierigheid wat 'bloggen' precies was en hoe het mij kon helpen in mijn persoonlijke en professionele ontwikkeling. Ik heb in de verstreken periode heel veel geleerd. Ook hielp het mij in het vormen en onderhouden van een professioneel netwerk.
Ik leerde door het bloggen wat rss is en daar maak ik nu nog steeds gebruik voor mijn nieuwsvoorziening. Ik volg traditionele kanalen van nieuws eigenlijk helemaal niet meer. Ik leerde heel veel webtools kennen die handig zijn in werk en onderwijs. Ik leerde heel veel over wetenschappelijke modellen rondom onderwijs en ict. Ik stuitte op allerlei rapporten en publicaties over de ontwikkeling van (onderwijs)technologie. Ik leerde nieuwe mensen kennen. Ik ging soms zelfs bij ze op bezoek. Ik deed verslag van studiedagen en masterclasses die ik volgde of verzorgde. Ik deelde (les)materiaal dat anderen goed konden gebruiken. En dat was allemaal leuk.
Na 8 jaar bloggen, soms heel regelmatig en soms wat minder frequent, vind ik het echter mooi geweest. Soms het is goed om ergens gewoon mee te stoppen.
Door een aantal dingen te stoppen, onder andere dit blog, schep ik ruimte om nieuwe dingen te beginnen. Wat die dingen precies zullen zijn, weet ik nog niet. Maar dat komt vanzelf. Onder het motto: Snoei zorgt voor groei.
Mijn blog is te volgen geweest via email, twitter, linkedin, rss en facebook. Of door gewoon af en toe langs te komen op blogger. De bijbehorende facebookpagina heb ik een aantal weken geleden al opgedoekt. Dit bericht wordt via de andere kanalen nog wel doorgezet. Maar hierna houdt dat dus op. Ik weet nog niet of ik het blog laat staan. Voorlopig in ieder geval wel, maar misschien verwijder ik het op den duur wel helemaal. Maar uiteraard niet voordat ik het op de één of andere manier heb opgeslagen voor eigen toekomstige naslag. (Als je daar tips voor hebt, houd ik me aanbevolen, overigens.)
Ik wil al mijn lezers bedanken voor het meelezen en de vele positieve reacties die ik door de jaren heen gehad heb op de berichten die ik schreef. Dit was het dan.
Ik ga er hier toch ook maar even melding van maken.
Ik werk nu nog één dag in de week als ict-coördinator op een school in Moerwijk in Den Haag, de P. Oosterleeschool. De afgelopen jaren heb ik daar met veel plezier gewerkt. Het is een school waar op ict-gebied veel mogelijk is. Maar door omstandigheden in mijn thuissituatie stop ik per januari 2017 op de school met mijn werkzaamheden. Ik blijf wel gewoon stafmedewerker onderwijs en ict bij onze stichting.
Mocht je interesse hebben om mijn taken op de P. Oosterleeschool over te nemen, dan kun je (al een tijdje) solliciteren. De directie van de school heeft ervoor gekozen om ict te gaan onderbrengen bij een andere vacature. Er worden namelijk ook een leerkracht groep 7 en een IB-er voor de onderbouw gezocht. Hopelijk lukt het om iemand voor die functies te vinden die ict er ook bij wil doen. Bij deze verspreid ik de vacature(s) ook in mijn netwerk.
Je moet nu wel snel zijn, want de sluitingsdatum is 26 september voor beide vacatures. En dat is aanstaande maandag al. Meer informatie over de vacatures vind je hier.
Even enigszins off-topic.
Een tijd geleden werd ik gebeld door mijn energieleverancier, Eneco. Of ik (gratis, jaja!) een slimme meter in mijn huis wilde laten plaatsen. "Nee", zei ik tegen de mevrouw aan de andere kant van de lijn. "Maar meneer, het kost u niets?" "Nee, ik heb geen interesse", zei ik. "We hebben nu een klokthermostaat", legde ik uit. "En de slimmigheid die daarin zit, namelijk op gezette tijden mijn verwarming aan en uit zetten, gebruik ik ook al niet. Ik zou niet weten waarom ik een slimme meter nodig heb. Ik heb geen behoefte aan een slimme meter. Ook niet als hij gratis is." Haar reactie klonk als: "Huh?"
Wij hebben namelijk een verwarming die 'doorschiet'. Zal wel iets met de ouderdom van het huis te maken hebben. Als ik mijn thermostaat op 17,5 graden zet, warmt mijn huis op tot 18,5 of soms 19 graden, afhankelijk van of het regent of de zon schijnt. Ik heb toen ik er net woonde geprobeerd de klokthermostaat goed in te regelen. Maar uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik het beter handmatig kon doen. Dat werkt voor ons sinds jaar en dag goed. Sterker nog: in de loop der jaren zijn we de verwarming steeds lager gaan zetten. Soms vergeten we hem zelfs aan te zetten.
De mevrouw aan de andere kant van de lijn leek het echt niet te begrijpen. Er volgde nog wat geneuzel over het bedienen van mijn thermostaat met mijn smartphone. Dan kon ik de verwarming alvast aanzetten als ik van mijn werk naar huis kom. Of ik kon zelfs mijn lichten bedienen vanaf mijn thermostaat. Ofzo... Moest ik wel andere lampen kopen. "NEE, IK HEB GEEN INTERESSE", heb ik toen in Capslock gezegd. Daarna heb ik nog gevraagd of ze mijn nummer uit het belbestand wilde halen. Snapte ze ook niet, geloof ik.
Ik zag vandaag per toeval een reclame. Ik kijk zelden tv, want het apparaat hebben we al een tijdje geleden de deur uit gedaan. (Bespaart ook energie overigens...) Maar ik heb een app. Op mijn iPad. En daar zag ik toevallig deze reclame. Per ongeluk.
Daarin word je opgeroepen om werk te maken van energiebesparing. Daar ben ik voor. In dit huis heb ik dakisolatie aangebracht, en vloerisolatie, en ook van dat folie achter mijn verwarmingen geplakt. 's Winters gaan eerst de dikke truien en sokken aan en daarna de verwarming. Grofweg. Om een beeld te geven van ons minimalistische gedrag.
Energiebesparing vind ik dus een prima doel. Maar ik was wel nieuwsgierig wie of wat er nou achter dat spotje zat. Want er worden producten genoemd van allerlei energiebedrijven in die reclame. Hoe zat dat nou? Het was snel genoeg gevonden.
Energie-Nederland zit erachter, was op de campagnewebsite te lezen. Via staopuitjestoel.nl kun je niet doorklikken naar de website van Energie-Nederland. Maar uiteraard vind je die gewoon op www.energie-nederland.nl. Google weet veel.
Daar zie ik dat het een branche-organisatie is. De vraag die bij mij dan opkomt is waarom een branche-organisatie van energiebedrijven zich in een campagne hard maakt voor energiebesparing. Ze verdienen toch geld met het verkopen van energie, lijkt me. Als ze minder energie verkopen, verdienen ze minder. En in een economie die gebaseerd is op groei, is dat in mijn ogen dus vreemd.(Zo'n economie is al vreemd, maar daar hebben we het voorlopig mee te doen. Het is niet anders. Maar dat terzijde.) Het komt op mij over alsof de Albert Heijn en Lidl samen zeggen: "Remko, je moet wat minder bij ons kopen. Doe deze week anders eens geen toetjes, dan krijg je korting."
Dus er zal wel iets anders achter zitten.
En dan stuit ik op het Energie-akkoord. Een akkoord waarin verschillende partijen zich gecommitteerd hebben aan energiebesparingsdoelstellingen die moeten opleveren dat vanaf 2020 minimaal 14% van de energie duurzaam opgewekt wordt. Beetje weinig, denk ik dan met mijn minimalistische lekenhoofd. Wikipedia vertelt mij echter dat het in de praktijk een beetje veel blijkt. Eneco heeft al in juli 2015 aangegeven dat ze niet meer mee kunnen doen met de voorgenomen investeringen die ervoor nodig zijn. De holdings van Eneco zijn of worden uit elkaar getrokken lees ik op de website van de BNR. De financiële mogelijkheden verdwijnen daardoor. Iets met het scheiden van netwerken en leveringen. Ik las laatst ook zo'n verhaal op Facebook. Een bedrijf dat ook opgesplitst werd, doorverkocht, samengevoegd en weer opgesplitst. Tot er niets meer van financiële ruimte over was. Dat ging over de V&D. Het geld was volgens dat verhaal verdwenen naar buitenlandse investeerders. Vooral Amerika. Die zijn goed met geld naar de allerrijksten brengen.
Maar goed, ik ga daar niet over en ik heb er ook niet echt verstand van. Dus misschien begrijp ik het wel verkeerd. Feit is wel dat de voorgenomen afspraken uit het Energie-akkoord waarschijnlijk niet gehaald gaan worden. In ieder geval niet allemaal.
Om eens te kijken wat er dan wel of niet gehaald gaat worden, besluit ik even door te zoeken. Mijn interesse is inmiddels gewekt en je moet wat op een vrije woensdagavond. Ik kom op een website waarop de voortgang van het Energie-akkoord nauwgezet wordt bijgehouden.
En dan zie ik waarom Energie-Nederland deze campagne gestart is. De overheid wil ons laten besparen. De overheid denkt dat we dat niet zelf kunnen. Daar hebben we slimme meters voor nodig. Die worden je aangepraat onder het mom van inzicht in je eigen energieverbruik. Maar eigenlijk wil de overheid inzicht in ons energieverbruik, is mijn conclusie. Ze hebben behoefte aan stuurinformatie, denk ik.
Eén van de doelstellingen uit het Energie-akkoord is dat we voor 2020 allemaal aan de slimme meter zitten. En de energiebedrijven moeten dat uitrollen.
Het kwartje valt bij mij. Het is niet Eneco die mij laatst belde met het aanbod voor Toon. Het was de overheid in Eneco-kleren. En dat spotje is dus ook de overheid in energieleveranciers-kleren.
Ik kan hier nu nog een heel verhaal gaan houden over de gegevens die je gaat delen als je een slimme meter laat plaatsen. Privacyzorgen, beveiligingslekken, big brother, etc. Maar dat doe ik niet. Dat moet je zelf overwegen. Misschien zie je wel voordeel.
Voor mij is onder de streep belangrijk of de balans er is tussen wat ik prijs geef en wat ik krijg. Ik snap gewoon (nog?) niet wat een slimme meter mij brengt. Leg mij uit waarom ik ook op dit vlak 'connected' zou moeten worden.
Ik heb moeite met de berichtgeving van de afgelopen dagen. En niet op een manier die voor de meesten voor de hand ligt. Ik voel me niet bedreigd. Ik voel me niet onveilig. Ik voel me niet verbonden met de afschrikwekkende gebeurtenissen in Parijs. Net zo min als dat ik me verbonden voel met de afschrikwekkende gebeurtenissen in Beiroet. Of een schietpartij op een school in de VS.
Tegelijk zie ik bij mensen de behoefte om een filter van een Franse vlag te leggen over hun profielfoto op Facebook. Ik zie blogpostjes voorbij komen van mensen die aangedaan zijn over de gebeurtenissen. Of die tips geven over hoe je dit met je klas bespreekt. Ik zie mailtjes voorbij komen van mijn werkplekken dat 'we' meedoen aan de 1-minuut-stilte. (Alsof ik daar zelf geen keuze in heb.)
Er lijkt ineens sprake van een soort sociale druk die iedereen in de stand duwt van 'het erg vinden'.
Het verwondert mij. Ik snap niet zo goed wat er hier gebeurt. Want waarom maken deze aanslagen dit nu los? Waarom wordt er gereageerd zoals er gereageerd wordt? Dat heeft mijn inziens ten dele te maken met de manier waarop de verslaggeving plaatsheeft. En ik heb daar moeite mee.
Vroeger heb ik geleerd om iedere dag het acht-uur-journaal te kijken. Dat was goed voor je algemene ontwikkeling. Dan wist je wat er in de wereld gebeurde. In de jaren tachtig was dat zo ongeveer de bron van het nieuws. Je had niet echt iets beters. De wereld was een stuk overzichtelijker ook, waarschijnlijk.
Maar tegenwoordig is nieuws er altijd en overal. Ik volg al ruim twee jaar het nieuws niet meer actief, dus ik weet waar ik over praat. Gebeurtenissen die groot in het nieuws komen, kun je gewoonweg niet missen. Of je moet echt onder een steen gaan liggen. Tegelijkertijd zijn de mogelijkheden om met welk deel van de wereld dan ook in verbinding te staan enorm toegenomen.
Ten eerste kan iedereen tegenwoordig nieuws 'uitzenden'. Via burgerverslaggeving kun je -bijna- live mee kijken met wat er gebeurt. En dat is vrijdagavond ook het geval geweest via social media als Twitter, Periscope en Facebook. In plaats van dat men het nieuws -zoals vroeger- van op afstand (zowel in plaats, in tijd en in beleving) voorgeschoteld krijgt, kun je nu zien wat er gebeurt op het moment dát het gebeurt. Je wordt letterlijk deelgenoot en in zekere zin overkomt het jou. De filters gaan er tussen uit. En die filters gaan er vooral tussenuit als het over gebieden gaat waarmee veel gecommuniceerd wordt. Vandaar dat Parijs sneller, omvangrijker en met meer emotie binnenkomt dan Beiroet. Om maar een voorbeeld te noemen.
De traditionele media zouden de warboel, die sociale media creëren, bij elkaar moeten vegen en conclusies moeten trekken die de zaken in perspectief plaatsen. Maar eigenlijk kunnen we concluderen dat veel van die media daar niet in slagen. Ik hoorde een verslaggever vandaag op de radio zeggen dat hij de hele dag reportages gedraaid had in Parijs. Hoe mensen die daar wonen de afgelopen dagen ervaren hebben. Wat is daar de meerwaarde van? Er is geen schaarste aan verhalen. Iedereen die dat wil, kan dat zelf plaatsen.
Er is in mijn ogen vooral schaarste aan de juiste betekenisverlening van wat er gebeurd is. In welk perspectief moeten we deze gebeurtenissen nu zien? Staat de wereld op instorten? (Nee..) Zijn islamterroristen wel zo gevaarlijk? (Nee...) Is dringende actie door het Westen vereist? (Waarschijnlijk niet..)
Er zijn gelukkig wel goede voorbeelden te vinden van media die hun taak serieus nemen. Zie bijvoorbeeld dit bericht dat stelt dat de wereld niet uit elkaar valt, maar dat het eigenlijk al decennia lang steeds beter gaat met wereld. Ook nu Parijs getroffen is.
Of dit bericht dat onder andere vertelt dat de kans dat je door een moslimterrorist om het leven komt kleiner is dan dat je door een kleuter gedood wordt.
De gewone media hebben in mijn ogen de taak om onderzoek te doen naar de feiten. Die bekend te maken bij het grote publiek. En om die feiten in het juiste perspectief te zetten.
Wat mij betreft lopen de emoties nu al snel te hoog op. Filters op profielfoto's, een minuut stilte en kringgesprekken met groep 3-ers over onderwerpen waar ze weinig mee kunnen, zijn overbodige acties die weinig bijdragen aan de betere wereld die we allemaal wensen. Het is een sociaal spel waar veel mensen ongewild aan meedoen.
En mocht je in de gemoedstoestand zitten die neigt naar depressieve gedachten over de wereld, kijk dan onderstaande video even. Informeer je. Dat relativeert de boel waarschijnlijk een beetje.
Sorry, ik moet het hier toch ook even kwijt. Vorig jaar om deze tijd bedacht ik een opdracht voor mezelf. Een uitdaging. Een missie, zo je wilt.
In mei april 2014 kocht ik een FitBit Flex. Een stappenteller die er in het afgelopen jaar voor gezorgd heeft dat ik de wereld net iets anders ben gaan bekijken. Vanaf 17 augustus 2014 liep ik iedere dag minstens 10.000 stappen. Daar moet je je best voor doen. Dat is niet een aantal stappen dat je met een kantoorbaan vanzelf op een dag loopt.
Ik wilde het een jaar doen, omdat ik daarmee door alle seizoenen moest lopen. Niet alleen met mooi weer. Ook als het koud was, en ook als het regende. Wat zou dat me brengen?
Ik heb er dingen van geleerd.
1. Het is fijn om iedere dag minimaal een half uur tot een uur buiten te zijn.
2. Regen, kou en wind zijn geen reden om binnen te gaan zitten. Zorg voor goede kleding en het is iedere dag lekker weer.
3. Je hebt meer tijd dan je denkt op een dag.
Ik ben trots op deze prestatie. Desalniettemin 'plak' ik er niet nog een jaar aan vast. Voor nu geef ik mezelf even geen doel. De boog kan niet altijd gespannen zijn. Ook niet wat stappen betreft. Welk vervolg ik eraan ga geven op termijn weet ik nog niet.
Vanaf vandaag kunnen jullie weer berichten verwachten op dit blog.
Mijn vakantie ging dit jaar naar Scandinavië en Oslo was het einddoel. Via Duitsland, Denemarken en Zweden zouden we al kamperend een reis maken naar mijn schoonzus die in Noorwegen woont. De reis bleek er één (vooral in verband met autopech en een beet van een Zweedse teek) met hindernissen en horden te zijn. Maar we hebben ze allemaal genomen en kunnen terugkijken op een geslaagde vakantie. Scandinavië is zeker een gebied om vaker naar terug te gaan.
Tijdens mijn vakantie was ik zoveel mogelijk offline (behalve om campings te zoeken en uitstapjes voor te bereiden), maar de tweet van Frans Droog met de #blimageNL-uitdaging merkte ik wel op. Later in die week werd ik door Karin Winters ook nog uitgedaagd met dezelfde challenge. En hoewel ik de mening van Wilfred Rubens deel over online challenges, zal ik aan beide uitdagingen tegemoet komen. Daarover later een blogpost. Of twee.
De periode van vakantie begint voor mij zo langzamerhand over te vloeien in de opmaat naar werk en activiteit toe. Het komende schooljaar staat er op dat gebied veel op stapel. We gaan bij SCOH gewoon door met de migraties van alle scholen naar Office365. We hebben besloten het tempo te versnellen. Vorig halfjaar hebben we een school per week gedaan en dat worden er nu bijna twee. Ergens medio februari hopen we alle scholen binnen boord te hebben van het Office365-bootje.
Daarnaast beginnen we al vroeg in dit schooljaar aan een migratietraject om alle internetverbindingen van de scholen bij dezelfde provider onder te brengen.
Op de P. Oosterleeschool zal de beginperiode ook wat drukker zijn dan normaal. Daar hebben we ervoor gekozen om vanaf groep 3 en hoger per klas een vijftal windowstablets beschikbaar te maken. Bij de kleuters kiezen we voor iPads, en de aantallen daarvan breiden we uit naar twee per klas. Traditionele pc's zullen daar (voor de leerlingen) verdwijnen. Verder starten we het schooljaar met een nieuwe website.
Naast mijn werk ben ik afgelopen schooljaar betrokken geraakt bij de een initiatief rondom Forest Gardening. Ik heb de website gemaakt voor Voedselbos Vlaardingen. En daar ben ik ook vrijwilliger om te helpen met het beheer en onderhoud van het perceel.
Een voedselbos is een ecosysteem dat zichzelf voedt en onderhoudt en vooral uit eetbare gewassen en planten bestaat. We werken daar volgens de principes van permacultuur. Het perceel dat we in gebruik hebben genomen 'lenen' we van provincie Zuid-Holland. We zitten pas in het beginstadium van de ontwikkeling van het bos. Er is een heel groot aantal bessenstruiken geplant en een zevental notenbomen. Het proces dat nu in gang is, wordt vooral verzorgd door het onkruid dat er nu groeit. Die plantjes zijn de bodem langzaam aan het transformeren in een vruchtbaardere grond.
Mogelijk zal ik hier ook af en toe aan relateren op dit blog. Want het raakvlak met mijn werk is dat we daar buiten gebaande paden willen opereren. We kiezen voor nieuwe manieren om dingen te doen, omdat we aanwijzingen hebben dat dat betere manieren zouden kunnen zijn op de langere termijn. Wat mij betreft gaat onderwijs om groei en ontwikkeling, en dat is in een voedselbos ook zeker het geval. Als je nieuwsgierig geworden bent, kun je altijd een kijkje nemen op www.voedselbosvlaardingen.nl.
Op dit blog kunnen jullie blijven rekenen op de leestips aan het eind van de week. Hoe ik de rest van de berichten invulling ga geven, weet ik nog niet. Als iemand een gastblog wil schrijven, is dat ook dit seizoen heel welkom.
Zoals ik in mijn leestips-berichtje al aangaf, gaat dit blog de komende tijd op slot. Met nog een week werken te gaan, start vanaf vandaag mijn blogvakantie.
Al een paar jaar zorg ik er in de zomer voor dat ik zoveel mogelijk loskoppel van de online werkelijkheid.
Mijn blog ligt er dan verlaten bij. Ik lees geen feeds van allerlei andere sites en blogs en alle nieuwsbrieven en notificaties van sociale netwerken gaan 'on hold'. De afwezigheidsassistent van de email van mijn werk zet ik over een weekje aan.
Het is dan tijd voor vakantie, voor rust en afstand nemen. Sinds ik daar in 2012 bewust mee begonnen ben, bevalt het me eigenlijk heel goed.
Ik wens al mijn lezers een goede vakantie.
En ergens aan het einde van augustus pak ik hier de draad weer op. Tot dan!
Op 5 mei bedacht ik dat het wel eens aardig zou zijn om te proberen iedere dag te bloggen. Om de uitdaging realistisch en afgebakend te houden, stelde ik mezelf ten doel om het een maand lang te doen. Dat betekende dat ik tot 5 juni iedere dag een blogpost zou schrijven. En dat is dus gelukt.
Tijdens deze periode ben ik tot de volgende inzichten gekomen:
1. Onderwerpkeuze
Inspiratie voor onderwerpen heb ik voldoende. Ik hou in Evernote een map met notities bij over alles wat ik lees op internet. En die map is zo goed gevuld dat ik daar nog wel een tijdje mee vooruit kan. Het verschil tussen iedere dag bloggen en iedere week bloggen zit hem qua onderwerpkeuze er eigenlijk in dat het makkelijker kiezen wordt. Bij één of twee berichtjes per week twijfelde ik veel langer over welk onderwerp ik zou kiezen, dan bij iedere dag een blogpostje.
2. Bezoekers
Dit ligt nogal voor de hand. Het bezoekersaantal over de afgelopen maand heeft hoger gelegen dan normaal. Ieder blogberichtje wordt ongeveer tussen de 70 en 150 keer bekeken in de eerste week na publicatie. Als je meer berichtjes post, gaan daardoor je bezoekcijfers omhoog.
Verder heb ik het aantal volgers op Facebook en Twitter ook zien groeien.
3. Reacties
Zowel online als offline heb ik iets meer reacties gekregen dan normaal. Ten dele is dat, denk ik, toe te schrijven aan bovengenoemd mechanisme. Meer berichtjes betekent meer bezoekers. Bij een gelijk percentage reageerders houdt dat dus ook meer reacties in.
Een aantal berichten lokte meer reacties. De lijstjes met favoriete edubloggers bijvoorbeeld (hier en hier). Het delen van de leaflet over Office365 en de vergelijkingsmatrix van oudercommunicatiesystemen ook. Dat lag denk ik vooral aan de aard van de berichten. Het is wel leuker als je meer reacties krijgt.
4. Tijdsinvestering
Dat is me eigenlijk meegevallen. Ik doe vrij lang over het maken van een blogpost. Ik ben er vaak een half uur tot een uur mee bezig, afhankelijk van het onderwerp. Maar ik heb de indruk dat ik in de loop van de maand iets efficiënter ben geworden. Ik kan dat echter niet staven met cijfers, want ik heb het niet gemeten.
Al met al is me de afgelopen maand best bevallen. Soms was het op een bepaalde dag wat druk en moest ik keuzes maken, maar in de meeste gevallen viel het prima in te bouwen in mijn dag- weekritmes.
Wat heb jij als lezer er eigenlijk van gevonden dat er iedere dag een berichtje in je tijdlijn, mailbox of rss-lezer stond? Voor herhaling vatbaar?
Karin Winters nodigde mij vorige week via Twitter uit om een persoonlijk waarom te schrijven. Aangezien ik me heb voorgenomen om een hele maand iedere dag te bloggen, wilde zij meedenken. Ze dacht zeker dat ik onderwerpen tekort kwam... ;-)
De uitdaging leek me leuk en vandaag had ik tijd om daar eens even voor te gaan zitten. Als ik het goed begrepen heb, komt de vraag oorspronkelijk ergens bij Ilse Meelberghs vandaan die weer geïnspireerd werd door het verhaal dat Simon Sinek ooit hield over de golden circle. Je persoonlijke why is je missie, je doel, je bestemming, het grotere-waarom-je-doet-wat-je-doet. Het gaat erom waar je voor staat.
Nou goed, die opdracht kreeg ik dus van Karin. Of eigenlijk die uitdaging. Ilse verwees naar het boek en de bijbehorende website van Remco Claassen waar je geholpen kan worden met het schrijven van je persoonlijke why. Daar noemen ze het je mission statement.
Zo gezegd, zo gedaan. Die website is een handig hulpmiddel. Het vraagt eerst naar je energiewoorden. Dat zijn woorden als 'eerlijkheid', 'verantwoordelijkheid' en 'plezier' en dergelijke. Daarna helpt het je een shortlist te maken van die energiewoorden. Er worden er steeds twee naast elkaar gehouden en dan moet je kiezen welke van de twee belangrijker voor je is. En daar hou je dan een top-5 aan over. Op basis van die top-5 van energiewoorden krijg je dan de opdracht om je mission statement te schrijven. Dat mission statement begint met "Ik, [voornaam] [achternaam]", en bestaat uit ongeveer vijf regels. Twijfelwoorden zoals 'wil', 'hoop' en 'ga' mogen niet gebruikt worden.
Het kiezen van de energiewoorden vond ik niet zo moeilijk. Het deed me een beetje denken aan de kernkwaliteiten uit het gedachtegoed van Fred Korthagen. Tijdens de Master Leren en Innoveren die ik vorig jaar probeerde, hebben we daar toen aandacht aan besteed. Mijn top-5 aan energiewoorden werd uiteindelijk:
behulpzaamheid,
bescheidenheid,
onafhankelijkheid,
integriteit en
vertrouwen.
Op basis van die woorden heb ik mijn persoonlijke why geschreven. Dat vond ik eerlijk gezegd nog niet eens echt meevallen. Ik heb mijn best gedaan en onderstaande tekst is daarvan het resultaat. Misschien besluit ik later nog eens om daaraan te sleutelen. Voor nu is het goed genoeg.
"Ik, Remko Boers, ben behulpzaam en bescheiden. Ik geef geen richting, maar ik schotel opties voor. Ik ben geen leider die gevolgd wil worden, maar hooguit een gids die anderen wil helpen kiezen. Ik kies wat míj juist lijkt, en dat verwacht ik ook van een ander. Ik ben een onafhankelijke geest die zich niet laat bepalen door het gedrag en de regels van anderen. Daarin ben ik integer en laat mijn geweten werken. Er zijn echter altijd manieren om de regels om te buigen of te omzeilen, en soms is dat nodig. Ik geef vertrouwen aan de mensen om mee heen omdat ik weet dat ik zelf ook vertrouwen nodig heb van hen, om te worden wie ik zou kunnen zijn."
En dan iets wat ik best een beetje spannend vind, maar waar ik stiekem ook benieuwd naar ben. Willen mensen die mij kennen (reallife, niet virtueel), eens laten weten of ze mij hierin herkennen?
Laatst had ik een gesprek met een collega die naar aanleiding van het nieuws stelde dat het met de wereld de verkeerde kant op gaat. Hij was enigszins pessimistisch. Dat was rond de tijd van de aanslag in Parijs. Men was hevig aangedaan. En ik keek positiever naar de wereld dan mijn collega (maar ik had de avond ervoor ook niet de hele avond actualiteitenprogramma's zitten kijken waarin keer op keer beelden getoond werden van agenten die neergeschoten werden. Dat helpt ook.)
Laat ik het proberen toe te lichten.
Kijk bijvoorbeeld naar dit filmpje waarin uitgelegd wordt dat er steeds minder oorlog en geweld in de wereld is. Het is vrij verfrissend. (En misschien meteen een reden om woensdag dan toch maar naar de stembus te gaan, als je dat niet van plan was...)
Ola en Hans Rosling hielden vorig jaar een TEDtalk die daarmee verband houdt:
Zij stellen vast dat de meeste mensen slecht geïnformeerd zijn als het gaat om wereldproblemen. Zij wijten dat aan drie mechanismen:
1. Persoonlijke bias. Je denkt dat je zelf in een gemiddelde buurt opgroeit. Iedereen is als jij. Iedereen denkt zoals jij. Dat kleurt de manier waarop je tegen de wereld aankijkt.
2. Verouderde feiten. We blijven elkaar verouderde feiten aanleren. In het onderwijs worden nog veel zaken verteld die nu niet meer relevant óf waar zijn. Die verkeerde feiten worden verteld simpelweg omdat de leraren dat vroeger zelf zo op school ook geleerd hebben. Maar veel dingen zijn echter toch echt (ten goede) veranderd.
3. Nieuws bias. De media en journalisten zijn zelf vaak niet goed op de hoogte en geven de verkeerde informatie door. Sensationele berichten worden nu eenmaal beter gelezen. Negatief nieuws raakt daardoor meer uitvergroot. Ik kan dat vanuit mijn praktijk beamen. (Zie de blogpost die ik schreef naar aanleiding van berichtgeving van RTL over privacy en Basispoort.) Zulke dingen vallen je alleen maar op bij de onderwerpen waar je zelf verstand of inzicht in hebt.
Ola en Hans Rosling stellen dat het steeds belangrijker wordt om met grote hoeveelheden informatie te kunnen omgaan, en daar de feitelijkheden uit te filteren. In plaats van te blijven hangen in bovenstaande mechanismen, moeten we onszelf mechanismen aanleren die wel werken. Zij benoemen er vier waardoor de kans dat je de wereldproblemen juist inschat, vergroot wordt.
1. 'Alles wordt slechter' veranderen in 'de meeste dingen worden beter'.
2. 'Er is rijk en arm en de kloof groeit' veranderen in 'de meeste mensen zitten in het midden'.
3. 'Eerst welvaart verkrijgen en dan sociale problemen oplossen' veranderen in 'eerst sociale problemen oplossen en dan welvaart verkrijgen'.
4. 'haaien (of terroristen) zijn gevaarlijk' veranderen in 'haaien doden heel weinig mensen'.
Er zijn trouwens ook mensen die zeggen dat je het nieuws beter niet kunt volgen. Zelf volg ik al een flinke tijd geen nieuws meer. De echt belangrijke zaken kom je toch wel tegen. Het zorgt ervoor dat je wat minder leeft in de waan van de dag. Mij bevalt het prima.
Interessant is de verbinding tussen het bovenstaande en onderwijs2032. Die verbinding kent zijn weerslag in de wens (of misschien noodzaak) om kinderen van nu voldoende bagage mee te geven om met de stortvloed aan informatie om te gaan. De oude manieren om te beoordelen hoe 'het' ervoor staat met de wereld, voldoen volgens Ola en Hans Rosling niet meer. Moet 'het' onderwijs er niet voor zorgen dat leerlingen leren hoe het dan wel te doen? En zou dit dus geen plekje moeten krijgen in de dialoog die over het curriculum gevoerd wordt?
Eén van mijn kinderen heeft iets meer moeite met leren lezen dan gemiddeld. Hij vindt boeken fantastisch. Het maakt niet uit of het informatieve - bijna encyclopedische - boeken zijn, of verhalende boeken. Hij geniet ervan. Hij heeft een vrij grote woordenschat, en begrijpend luisteren en redeneren kan hij als de beste. Maar zelf lezen doet hij liever niet; hij wordt liever voorgelezen. Wel zo makkelijk.
Maarja, hij moet toch leren lezen. En daarvoor moet je toch echt zelf (veel) lezen. Kortom, hij heeft wat stimulans nodig. Sinds dit schooljaar zijn we daarom begonnen om hem thuis te verplichten elke dag iets te lezen. Met de gedachte: oefening baart kunst. Hij hoe meer je leest, hoe makkelijker het wordt. En hoe leuker.
Tot aan de herfstvakantie Tussen de zomervakantie en de herfstvakantie hadden we een afstreeplijst voor oefeningen met het remediërende programma Flits. Hij is helemaal gek van Lego. En Lego Chima vond hij op dat moment ook erg leuk. Ik heb toen alle beschrijvende teksten van de Lego Chima website in Flits zitten plakken, zodat hij die teksten voorgeschoteld kreeg om mee te oefenen. Dat was qua technische leesvaardigheid soms een beetje moeilijk, maar voor zijn motivatie deed het een hoop. Want hij wilde toch echt wel iets lezen over Laval, Sir Fangar en de vliegende Vuurtempel. Na iedere oefening mocht hij een kruisje zetten, en na honderd kruisjes mocht hij een doos Lego uitzoeken. Dat werkte. (Het werd uiteindelijk een doos Lego Friends, en zijn zus liftte ook -lezend- mee.) Tot aan de kerstvakantie
Voor de periode tussen de herfstvakantie en de kerstvakantie hebben we hem laten meedenken over hoe we zijn leesoefeningen zouden inrichten. Het stond vast dat hij iedere dag moest lezen. De rest was vrij. Hij koos ervoor om het boek Ronja, de Roversdochter zelf te gaan lezen. Dat boek hadden we hem net helemaal voorgelezen, dus het verhaal zat nog vers in zijn geheugen en dat leek hem wel makkelijk. Na iedere bladzijde mocht hij weer een kruisje zetten en na honderd kruisjes zou hij weer een beloning krijgen. Hij koos ervoor om een potje met geld te vullen zodat hij een aantal Lego Chima Magazines kon kopen van zijn zelf verdiende geld. Zo gezegd, zo gedaan.
En nu verder Maar nu diende de vraag zich dus aan wat we tussen de kerstvakantie en de voorjaarsvakantie zouden gaan doen met zijn leesoefening. Met Ronja was hij wel klaar. En met welk boek hij verder wil, heeft hij nog niet bepaald. Maar hoe we het -beginnend vanaf morgen- gaan aanpakken, staat al wel vast.
De bovenste twee 'avonturen' had ik namelijk op Facebook gedeeld met vrienden, collega's en bekenden. En één van hen had toevallig een tweet voorbij zien komen van Jesse Bolsius die zijn groep 3/4 voor in de kerstvakantie een leesbingo mee naar huis had gegeven. En ja, met dat idee kon ik wel wat. Ik heb het even versleuteld naar onze specifieke situatie. Het resultaat staat hiernaast.
Deze blogpost heb ik vooral geschreven omdat ik op Facebook veel reacties kreeg over het idee. Onder mijn facebookvrienden zitten veel leraren en die gaven aan het idee wel te willen gebruiken. Het leek mij logisch om het via mijn blog te delen. Dan kunnen nog meer mensen ervan profiteren.
Bij deze kun je je gang gaan. Ik heb bovenaan in het menu een pagina downloads toegevoegd en daar kun je de pdf van de Leesbingo vanaf halen. Zelf iets maken naar aanleiding van het idee kan natuurlijk ook. Het is leuk als je jouw exemplaren ook deelt.
Het is de tijd van lijstjes en jaaroverzichten. Dat begon bij sommigen al begin december. Waarschijnlijk onder het motto: dat kun je maar vast gehad hebben. Ik waag me dit jaar ook aan een jaaroverzicht, namelijk het grote WitBlauw Jaaroverzicht 2014. Helemaal aan het einde van het jaar vond ik iets gepaster.
In meerdere opzichten was 2014 een bijzonder jaar. Daarover straks meer. Maar eerst even tijd voor de statistieken, want die mogen in zo'n overzicht niet ontbreken. Ik ben er stiekem best trots op. Komen ze (met peildatum 30 december 2014):
totaal aantal unieke bezoekers op jaarbasis: 18.484
totaal aantal paginaweergaven op jaarbasis: 30.905
maand met de meeste paginaweergaven: januari (3703)
dag met de meeste paginaweergaven: 1 december (341)
Wat de bezoekcijfers betreft deed mijn blog het dit jaar iets minder goed dan in 2013. Toen had ik ruim 37.000 paginaweergaven, maar in vergelijking met de twee jaren daarvoor gaat het nog steeds de goede kant op. De groei is er nog niet uit. In 2012 waren er ruim 23.000 paginaweergaven en in 2011 13.000. Het gaat niet slecht met dit blog dus. Maar het kan altijd beter. Verspreid mijn URL gerust onder al je vrienden en bekenden. ;-)
De dag met de meeste paginaweergaven is eenvoudig te verklaren aan de hand van één post. Ik schreef een post over privacy en Basispoort, en de eenzijdige berichtgeving van RTL daarover. Dat bericht is ontzettend vaak (in ieder geval voor mijn doen) gedeeld op sociale netwerken en door andere edubloggers. De statistieken liepen die week compleet uit de hand.
Laten we direct maar doorgaan naar de Top 10 van meestbekeken posts. Met op nummer 1 de post die tot nu toe 1427 keer bekeken is.
Net vertelde ik al dat 2014 in meerdere opzichten een bijzonder jaar was. Wat mij betreft is dit het jaar waarop het thema privacy op de kaart is gekomen. De publieke discussie rondom de voorwaarden van Facebook is daar een voorbeeld van, maar ook de vele vragen die er kwamen rondom het 'klakkeloos' accepteren van de voorwaarden van Basispoort door basisscholen getuigen daarvan. Kennisnet vroeg in april aandacht voor het thema. En daarna kwamen ze met handreikingen waar scholen hun beleid mee konden aanscherpen. Als je werkzaam bent in het PO raad ik je aan om hiervan in ieder geval kennis te nemen.
Op persoonlijk vlak heb ik drie beslissingen genomen die het vermelden waard zijn en waar ik op dit blog ook al eerder aandacht aan besteedde.
1. Stoppen met master
In mei ben ik gestopt met de master waar ik bijna een jaar eerder met veel enthousiasme aan begon. Ik deed de master Leren en Innoveren bij Hogeschool InHolland. Maar gaandeweg het jaar kwam ik erachter dat het de verkeerde keuze was. Ik heb in die maanden ontzettend veel geleerd. Maar wat me er uiteindelijk vooral van is bijgebleven, is het feit dat ik niet meer opgeleid wil worden. Ik denk dat ik zonder enige vorm van arrogantie kan zeggen dat ik zelf heel goed kan bepalen wat ik wil leren en wat ik nodig heb om te leren. Een opleiding die voor mij bepaalt wat ik moet leren en vooral bepaalt hoe ik moet bewijzen dat ik het geleerd heb, zit mij eigenlijk alleen maar in de weg. Vandaar mijn besluit om te stoppen. En het heeft privé goed uitgepakt. Ik kan de aandacht weer opbrengen voor de dingen die er werkelijk toe doen.
2. Aanschaf Fitbit Flex
Verder ben ik in dit afgelopen jaar aan de slag gegaan met een vorm van quantified self. Ik kocht een Fitbit Flex en heb mezelf ten doel gesteld om een jaar lang iedere dag 10.000 stappen te zetten. Sinds begin augustus is me dat ook gelukt. Daar ga ik in ieder geval tot augustus 2015 mee door. (Een goed voornemen mag uiteraard niet ontbreken in een blogpost met een jaaroverzicht, hè...)
3. Dag televisie
Daarnaast besloten mijn vrouw en ik in de zomer om onze televisie vaarwel te zeggen. We hebben hem simpelweg overbodig verklaard en verkocht. We kijken nog wel 'televisie', maar doen dat geheel via internet op de laptop of tablet. Samen tv-kijken deden we eigenlijk al tijden niet meer. Dus in die zin is het ook geen gemis voor ons. We kijken nu eigenlijk alleen nog maar programma's die we ook echt willen zien. Alle 'rommel' blijft ons bespaard.
Nieuwe WitBlauw dingen
Voor wat betreft dit blog ben ik in dit schooljaar met wat nieuwe dingetjes begonnen. Zo heb ik een wekelijkse rubriek met leestips opgestart. De aanleiding daarvoor was eigenlijk dat ik in mijn aantekeningen te vaak interessante artikelen liet liggen omdat ik simpelweg de tijd niet heb om van ieder bericht een apart blogpostje te maken. Nu heb ik de gelegenheid om ze op een simpele manier toch te vermelden.
Ten tweede ben ik begonnen met het openstellen van mijn blog voor andere schrijvers. Ik heb nu twee gastblogs geplaatst. En in het nieuwe jaar volgen er sowieso nog vier. Als je het leuk vindt om ook iets te schrijven, laat het me dan weten.
Ten derde is WitBlauw sinds een aantal weken ook te volgen via Facebook. De berichten die hier gepubliceerd worden, worden automatisch doorgezet naar de sociale netwerken waar ik op actief ben. In eerste instantie was dat alleen Twitter, later heb ik ook Linkedin, Google+ en nu dus Facebook toegevoegd. (Dat doe ik overigens grotendeels met de dienst IfThisThenThat.) In eerste instantie liet ik ze gewoon doorzetten naar mijn privé-account op Facebook. Maar begin december heb ik er een aparte Facebookpagina voor aangemaakt. Daarmee bied ik in ieder geval de keuze om de berichten wel of niet te volgen. Je kunt de pagina liken op Facebook.com/edublogwitblauw. Je krijgt de nieuwe berichten dan automatisch in je tijdlijn op Facebook te zien. Al 42 personen zijn je voorgegaan. Uiteraard kun je nieuwe berichten ook volgen via email of rss. Kijk voor alle volgmogelijkheden op het tabblad abonneren. De keuze is reuze.
Tot zover het WitBlauw Jaaroverzicht 2014. Dan rest me alleen nog om jullie allemaal een goede jaarwisseling toe te wensen. Maak er wat van in 2015. Zorg goed voor jezelf, en voor de anderen om je heen. Tot in het nieuwe jaar.
Zal ik wel, zal ik niet...? Nou, toch maar op publiceren gedrukt...
Met verbazing sla ik de pietendiscussie gaande. Ik zie hem tot nu toe vooral in vol ornaat in mijn facebook nieuwsoverzicht voorbij komen. Daar wordt flink geliked en gedeeld door voor- en tegenstanders van geschminkte mannen. (Bassie zou er jaloers op zijn. ;-) ) Gelukkig zijn beide 'kampen' ongeveer even goed vertegenwoordigd tussen mijn facebookvrienden. En dat maakt het voor mij persoonlijk makkelijker om meer afstand te nemen van de inhoud van de discussie. Ik heb me eerlijk gezegd tot nu toe ook nog niet uitgesproken. Ik observeer en sla gaande. Met groeiende verbazing.
Ruzie op het schoolplein
Als ik er door mijn oogharen naar kijk, zie ik twee kinderen die ruzie met elkaar hebben op het schoolplein omdat de één -onbedoeld- het spel van de ander verstoorde. Ik weet niet of je daar ervaring mee hebt, maar vaak is het erg lastig om die twee partijen nader tot elkaar te brengen. Ze hebben allebei een punt, maar de één in het gelijk stellen is gelijk aan de ander ongelijk geven. Er wordt vaak een hele geschiedenis bij gehaald van allerlei dingen die er maar zijdelings mee te maken hebben, en in het kort komt het erop neer dat de kinderen elkaar gewoon niet zo goed kennen omdat ze eigenlijk nooit met elkaar spelen (en dat ook niet willen). Om daar toch nog een beetje oké uit te komen, gebruik je vanuit je rol als opvoeder vaak je macht als onafhankelijke partij die beide partijen vraagt om een beetje water bij de wijn te doen. Meestal komt dat dan weer neer op een 'verplicht' handenschudden en sorry-zeggen. Je lost er niets wezenlijks mee op, maar ach, zo belangrijk was het nou ook weer niet. Daarna gaan de twee kinderen uit elkaar en verdwijnen met een beetje geluk weer ieder in hun eigen spel. Zolang ze elkaar niet tegenkomen, is het probleem de wereld uit.
Met de Pietendiscussie kan dat helaas niet. En dus moet er bij minimaal één partij iets veranderen. Nou ziet het er niet naar uit dat één van beide kampen van plan is om uit zichzelf water bij de wijn te doen. En er is ook niet echt een hogere macht die dit zaakje een beetje kan coördineren. Het zal er op neer komen dat de beide partijen naar een oplossing moeten toegroeien, en allebei een beetje zullen toegeven. Uiteindelijk kom je dan tot de conclusie dat het nou ook weer niet zo belangrijk was. Dat gaat echter niet vanzelf, dat heeft tijd en aandacht nodig van de betrokkenen. En daar zitten we nu middenin.
Veranderkunde
Dit fenomeen is voor mij erg interessant om naar te kijken vanuit de veranderkunde. Ik nodig je uit om even met me mee te kijken vanuit dat perspectief.
Volgens het boekje 'Help, onze ijsberg smelt' (een aanrader) is er een aantal principes dat bij het managen van veranderingen om de hoek komt kijken. Die principes zijn:
1. Creëer een gevoel van urgentie 2. Verzamel een leidend team 3. Ontwikkel een visie en strategie voor de verandering 4. Communiceer om draagvlak en betrokkenheid te creëren 5. Maak het anderen mogelijk om te handelen 6. Genereer korte-termijn successen 7. Houd het tempo vol 8. Creëer een nieuwe cultuur
Volgens mij is het gevoel van urgentie er nu. Half Nederland heeft het er immers over. En de andere helft leest en kijkt mee. Er is een gevoel dat er iets moet gebeuren. Sommigen willen dat per se niet, anderen juist wel. Er is spanning alom. En dat moet ook, want dat is het gevoel van urgentie.
Puntje twee is al in orde omdat het team van het Sinterklaasjournaal in wezen het leidende team is. Er wordt vooral naar hun inspanningen gekeken. Zij bepalen grofweg de richting van de discussie door de voorstellen die zij in de verhaallijn doen. Ik vind dat zij het er niet slecht van af brengen. (Maar dat terzijde.)
Met punt 3, 4 en 5 zijn we nu eigenlijk druk bezig. We hebben een visie nodig die vertelt waar we heen willen met dit feest. Het uitgangspunt lijkt inmiddels langzaam te bewegen in de richting van 'een feest dat voor iedereen leuk is'. Om die visie scherp te krijgen en een strategie uit te stippelen voor de verandering moet er veel gecommuniceerd worden om draagvlak te creëren (punt 4). En dat gebeurt, ook al zijn de bewoordingen soms wat scherp en lijkt het erop dat de meningen polariseren. Maar er wordt veel over gesproken. Het draagvlak voor dé oplossing is er nog niet. Dus daar moet aan gewerkt worden. Wel is er veel betrokkenheid. De verhaallijn van het Sinterklaasjournaal maakt het anderen mogelijk om te handelen (punt 5). De verhaallijn laat tot nu toe veel ruimte voor allerlei alternatieven (clownspiet, roetpiet, regenboogpiet, stroopwafelpiet, witte hulppiet), ook voor een terugweg naar de traditionele piet. Daarmee is het nu vooral een kwestie van tijd.
Lokale sintvieringen (ook op basisscholen) kunnen putten uit de ideeën die door de landelijke televisie geopperd worden. Het is nu zaak dat we met elkaar verkennen welke pietbeelden acceptabel genoeg zijn om er voor te zorgen dat het sinterklaasfeest voor iedereen leuk is. Als men blijft vasthouden aan oude denkbeelden is dit punt erg moeilijk. Maar daar ligt eigenlijk de uitdaging voor elke verandering. De grootste impact zit 'm vaak in het loslaten van de oude ideeën. En in dit geval zullen zowel voor- als tegenstanders daar vooral aan moeten werken.
Als je de beelden van de lokale vieringen tot nu toe bekijkt, ziet het er echter niet naar uit dat een verandering op handen is. De traditionele piet is veruit de enige piet die je daar ziet. Alsof lokale sinterklaasorganisaties het experiment niet aandurven. Je weet wat je hebt, maar je weet niet wat je krijgt, lijkt het motto. Ik ben benieuwd hoe dat straks is bij de vieringen op basisscholen.
Hoe de punten 6, 7 en 8 zich zullen manifesteren is nog niet duidelijk. Daarvoor zullen nu -in mijn ogen- eerst de organisatoren van lokale sintfeesten moeten bewegen. En dat zal zichtbaar gemaakt moeten worden zodat je in hoog tempo korte termijn successen kunt vieren (punt 6 en 7). En pas daarna kun je spreken van het creëren van een nieuwe cultuur (punt 8). Ik ben benieuwd of het zover komt en in welke hoedanigheid je dat terug ziet.
Verandering als enige constante
Eigenlijk is het gek dat deze verandering van het Sinterklaasfeest met zoveel 'gedoe' gepaard gaat. Want er zijn talloze veranderingen en wijzigingen aangebracht in het oorspronkelijke feest. Denk je bijvoorbeeld echt dat Sinterklaas al sinds de veertiende eeuw met een stoomboot aankomt? Is Piet nog steeds degene die jou straft met een roe als je stout bent geweest? En, is Piet nog steeds per definitie een man? Om maar drie wijzigingen te noemen die ooit best veel impact hebben gehad op het beeld van het Sinterklaasfeest.
Door de tijd heen weet je eigenlijk maar één ding zeker: verandering is de enige constante. Dat geldt ook voor het Sinterklaasfeest. We zouden ons niet moeten focussen op het wel of niet toelaten van de veranderingen, maar op de invloed die je (soms in zeer beperkte mate) kunt uitoefenen op de richting van de verandering.
Ook met betrekking tot de pietendiscussie kunnen we er eigenlijk al van uit gaan dat de verandering al is ingezet. Dit waait niet over; dit verdwijnt niet zomaar uit beeld; het gaat echt niet vanzelf weg. Laten we er nu voor zorgen dat het in de richting gaat die voor iedereen voldoet. Maak van voor- en tegenstanders medestanders. En begin daarbij bij jezelf en je eigen opvattingen. Zo moeilijk is het nou ook weer niet om je in te leven in een ander. Of wel?
Ja, je leest het goed. Zo tegen het einde van de zomervakantie hebben mijn vrouw en ik definitief de knoop doorgehakt. We hebben ons tv-abonnement opgezegd en de televisie verkocht.
De aanleiding was een verhoging van het abonnementsgeld van onze Alles-in-1-provider. We hebben al jaren internet via de kabel bij Caiway. Een tijdje terug is in onze gemeente overal glasvezel neergelegd en wij maakten daardoor via een eenvoudige overstap gebruik van een Alles-in-1 Standaard abonnement. Daarin zaten dan de internetverbinding, televisie en telefonie. Televisie werd meteen interactief via een kastje met een harde schijf dat we erbij kregen. Dat had van mij niet gehoeven (we hadden al een hd-recorder), maarja... het zat erbij. En telefonie kon je ook niet uitzetten.
Toen ik de vraag neerlegde of ik alleen internet kon krijgen via de glasvezellijn hebben ze me glazig aangekeken door de speaker van de telefoon. Tenminste zo klonk het. Ik heb het maar zo gelaten. Ik wilde wel een snelle glasvezelverbinding dus ik nam de rest maar op de koop toe, terwijl we het amper gebruikten.
Maar deze zomervakantie kwamen ze bij Caiway ineens met andere pakketten. We konden upgraden naar een pakket met een nóg snellere internetverbinding en met nóg meer zenders bij de interactieve tv. En dat voor 1,25 euro per maand extra. (Bij sommige mensen worden dan de hebben-hebben-hebben-genen actief. Helaas voor Caiway heb ik die niet.) We zouden dan gebruik gaan maken van het G200 pakket. Maar wat ze in het reclame- en advertentiegeweld 'vergaten' te vermelden is dat je ook gebruik kon maken van het G100 abonnement. Dat was uiteraard niet de aanbevolen versie. Want daarin zat dan wel televisie, maar zonder interactiviteit. En dat liep niet via de glasvezel lijn, maar via de coax-kabel. Dat pakket was echter wel een tientje goedkoper. En het was ook goedkoper dan het pakket dat ik tot dan toe afnam.
En toen was de beslissing snel gemaakt.
De oplettende lezer ziet echter dat we dus toch een tv-abonnement hebben. En dat klopt. Maar tegelijk met het omzetten van het abonnement, hebben we besloten de tv te verkopen. We gebruikten het ding eigenlijk alleen maar om de verveling te verdrijven of om onze kinderen tijdens het koken zoet te houden. En voor beide zaken zijn betere dingen te verzinnen. De TV ging marktplaats op, en die waren we zo kwijt.
Het is nu al een paar weken zo. En eerlijk gezegd heb ik de tv nog geen enkele keer gemist. Af en toe loop ik 's avonds nog een stukje door de straten. En als je dan naar binnen kijkt, zie je in veel huizen twee mensen op de bank hangen met de tv aan, en een tablet of mobiel op schoot. Het ziet er lusteloos en enigszins triestig uit. Tegen die mensen zou ik willen zeggen: probeer eens een dag, een week, een maand geen tv te kijken. Het is de moeite waard.
Ps. Het plaatje is misschien een beetje flauw. Ik ben over de dienstverlening van Caiway gewoon tevreden. Ze lopen voorop en leveren diensten die de meeste mensen waarschijnlijk wel willen afnemen. Het internet dat ze bieden is stabiel en snel. Ik zou alleen willen dat ze een abonnementsvorm zouden aanbieden waarin alleen internet met hoge snelheid zit. Daar kijk ik nog steeds naar uit.
