Dit seizoen organiseren we bij Weij allerlei activiteiten. Dat is leuk. Dat is gezellig. Omdat het mensen bij elkaar brengt.
Eén van mijn oogstgenoten is een fervent tekenaar. Zij maakt de mooiste illustraties en vind het leuk om haar kennis, vaardigheden en enthousiasme voor tekenen over te brengen op anderen.
Daarom doet zij mee met het activiteitenprogramma bij Weij. Ze verzorgt workshops tekenen in en om de zelfoogsttuin. Deze keer deed ik zelf ook mee. We gingen aan de slag met het thema 'OOGST'.
We leerden iets over compositie en mochten oefenen met het tekenen van een stilleven. Speciaal daarvoor had ik die ochtend wat bloemen en groenten uit de tuin geoogst. Het was een erg leuke workshop. En ik was best tevreden over het resultaat.
Wil je ook wel eens meedoen met zo'n tekenworkshop? Houd dan de agenda van AtelierDT in de gaten.
Of kijk voor andere activiteiten op de kalender van Weij. Je bent altijd van harte welkom!
(Bijvoorbeeld tijdens de rondleiding die ik komende zaterdag over de tuin geef.)
Op veel plekken zijn mensen met goede dingen bezig. Hier claimt Crisp dat zij de eerste zijn met een regeneratieve doelstelling. Maar klopt dat wel? Hofweb is ook al een tijdje bezig, volgens mij. Maar uiteindelijk doet die vraag er ook niet toe. Er is langzamerhand een beweging te zien die steeds meer aan kracht wint. En daar dragen al deze initiatieven, klein of groot, aan bij.
Als we deze analogie doortrekken naar grote grazers wordt het helemaal interessant. Want koeien maken gebruik van dezelfde voedselbronnen als wilde runderen. Toch?
Het boek waar hij het in het begin over heeft, heb ik in de jaren negentig gelezen. Dat boek heeft best wat indruk op me gemaakt en me voor een deel ook gevormd. Vooral het gegeven dat emoties besmettelijk zijn, is me altijd bijgebleven. En dat kun je dus ook in positieve zin gebruiken om de wereld een betere plek te maken.
Dat boek moet hier nog ergens in huis staan. Misschien moest ik het eens herlezen.
We zijn voorbij de langste dag van het jaar. Om dat moment in het jaar te markeren, hielden we gisteren (zaterdag) ons midzomerfeest.
Dat betekende dat oogstgenoten ook 's avonds terecht konden om te oogsten. We maakten een mooi vuur. Er was lekker eten, muziek en goede gesprekken.
De aanwezige kinderen vermaakten zich opperbest met het aanwakkeren van het vuur. Daar zijn kinderen altijd wel goed in. Maar spelen met vuur houdt ook een zeker risico in zich, dus ik, als groentemeester, veranderde voor de gelegenheid even in de vuurmeester. ;-)
Zo'n vuurtje bouwen en mooi houden, blijft een fascinerende bezigheid. En het houdt het kind in je ook wakker.
Wat ik niet snap… Boeren lopen dit seizoen massaal tegen de beperkingen van klimaatverandering aan. En als we niets doen, wordt dat in de toekomst alleen maar erger. En toch willen belangenorganisaties zoals LTO en Agractie niets weten van maatregelen tegen klimaatverandering. Schiet mij maar lek.
Dit gaat de goede kant op. Je kunt helpen duwen door voortaan alleen nog maar biologische bloemen te kopen. Dat hoeft niet ingewikkeld te zijn. Vraag er naar in je lokale bloemenwinkel of bestel op www.wilderful.nl
Weer een reden om te stoppen met het onnodig vervuilen van onze leefomgeving. De enige reden om gif te spuiten is economisch gewin. We hebben de economie veel te belangrijk gemaakt in onze levens. We zouden moeten toe bewegen naar een systeem waarin de ecologie het belangrijkst wordt om beslissingen op te baseren in plaats van de economie. Je kunt je portemonnee ook vullen door activiteiten te ontplooien die goed zijn voor de wereld.
Zou je hier echt het percentage voedselverspilling lager mee kunnen krijgen? Zo ingewikkeld is het systeem van de huidige houdbaarheidsdata toch ook weer niet. Misschien moet het gewoon wat vaker uitgelegd worden. En het helpt ook om de data duidelijker op de verpakking te zetten. Het is soms echt wel zoeken tussen alle andere kleine lettertjes.
Beetje technisch verhaal op dat blog. Maar de auteur legt wel duidelijk uit aan welke knoppen we kunnen (en moeten) draaien. Dat we het worst-case-scenario achter ons hebben gelaten, geeft hoop zegt hij. Ik vind het nog een beetje summiere hoop. Maar iedere grote verandering begint klein.
Mijn conclusie is dat we wat betreft CO2-uitstoot de huidige weg moeten vervolgen, maar dat de focus (ook) moet op methaan en lachgas. En dat zijn twee vormen van uitstoot die alles met voedselproductie van doen hebben.
Eigenlijk is het best vreemd hoe wij om gaan met vlees eten in onze maatschappij. We vinden het volstrekt logisch dat je het dier dat je opeet helemaal nooit gekend hebt. Er valt wat voor te zeggen om daar anders mee om te gaan. Ik zou zelf niet eens weten hoe het moet zijn om vlees van eigen dieren te eten.
Ik dacht eigenlijk dat er de laatste jaren in beheerde bossen ook steeds meer dood hout bleef staan en liggen. Heb ik dat dan verkeerd begrepen? Ons eigen bos bevat in ieder geval wel een ruime voorraad aan dood hout. Maar holenbroeders heb ik daar eigenlijk nog niet gezien.
Het gaat hier eigenlijk om een nieuwe vorm van de tragedie van de meent (tragedy of the commens). Ik ben dus bang dat het argument dat iedereen die actief is in de ruimtevaart er financieel belang bij heeft dat de ruimte geen puinhoop wordt, er niet voor zal zorgen dat het opgeruimd wordt. Je zult daar afspraken over moeten maken. Bijvoorbeeld: de vervuiler betaalt...
Hopeloos. Ruim dertig jaar geleden werd er ook gezegd dat de vraag naar neushoornhoorns naar beneden moet. Ik denk niet dat dat de oplossing gaat zijn, want dan was het al gebeurd.
Weer geen foto van afgelopen week, maar van de week ervoor. Deze foto ontving ik deze week in mijn mailbox.
Zoals velen van jullie weten, startte ik in 2015 als vrijwilliger bij Voedselbos Vlaardingen. Ik werkte toen nog bij SCOH op het stafbureau en op de P. Oosterleeschool in Den Haag. Mijn vakgebied was het snijvlak tussen onderwijs en ict. Ik had in die tijd de vrijdag vrij. En dat was een dag waarop ik heel andere dingen kon gaan doen.
Mijn vrijwilligerswerk bij Voedselbos Vlaardingen zette het groene in mij weer aan. Als kind was ik veel met natuur bezig. En mijn interesse voor het vak biologie is ook altijd groot geweest. Tuinieren heb ik altijd leuk gevonden. En we hebben altijd veel planten in huis gehad. Maar Voedselbos Vlaardingen veranderde wel wezenlijk iets. Ik kwam in contact met permacultuur en mensen die heel anders tegen de wereld aankeken dan dat ik tot dan gewend was.
Ik leerde in korte tijd ontzettend veel bij over ecosystemen, successie, ecologie, voedselproductie en nieuwe sociale verbanden. En uiteindelijk maakte het dat ik daarna ook een aantal andere stappen gezet heb die er toe geleid hebben dat ik nu een zelfoogsttuin run vlakbij mijn huis.
Mijn vrijwilligerswerk bij het Voedselbos bestond er in eerste instantie uit dat ik gewoon met kruiwagens houtsnippers liep te kruien om paden aan te leggen. En we hebben in het begin heel veel bomen en struiken geplant. Vrij snel vatte ik het plan op om een website voor het voedselbos op te zetten en daar verslag te doen van waar we mee bezig waren. Later trad ik toe tot het bestuur als secretaris. Ik heb dat allemaal steeds met veel plezier gedaan. Maar door mijn andere groene bezigheden had ik steeds minder tijd voor het vrijwilligerswerk ín het bos. En vorig jaar heb ik aan het einde van de zomer besloten om het bestuur weer te gaan verlaten. Per april is er officieel een opvolger gevonden aan wie ik het werk vol vertrouwen heb overgedragen.
Op de foto, die gemaakt is tijdens de laatste bestuursvergadering, krijg ik van Jeroen - de initiatiefnemer en huidig voorzitter van het voedselbos - een cadeautje ter afscheid uitgereikt. Dit moment sluit voor mij een mooie periode af. En daarom zeker een vermelding op dit blog waard.
Het afscheid is echter nog niet definitief. Ik blijf mij voorlopig zijdelings nog wel bemoeien met het voedselbos in Vlaardingen, want ik ben nog betrokken als beheerder van de website en de mailomgeving. En af en toe zal ik nog een rondleiding geven, als de gelegenheid zich voordoet. Want de leraar in mij is ook nog wakker.
Zoveel procent minder dit en minder dat, zegt alleen iets als duidelijk is waar je het mee vergelijkt. Ze hebben 200.000 Amerikanen genomen. Daar zitten sowieso een heel aantal mensen tussen die ongezond eten omdat dat in Amerika nou eenmaal nog meer voor de hand ligt dan hier. Is dan niet ieder dieet met meer groenten zoveel procent beter…?
Bij De Groentemeester wil ik heel graag stagiairs begeleiden. Ze mogen rekenen op een rijke leeromgeving en een prettige werkomgeving. Maar als ik ze een vergoeding zou moeten gaan geven, houdt het gewoon op. Dat kan ik vanuit de zelfoogsttuin simpelweg niet financieren.
Het wordt tijd dat iedereen verstandige beslissingen gaat nemen. We zouden mijn inziens moeten afkoersen op een tevreden leven met veel minder energieverbruik en veel lokalere bezigheden. Auto (bijna) niet meer gebruiken, lokaal voedsel produceren, minder nachtelijke verlichting, geen 24-uurseconomie nastreven. Om maar een paar voorbeelden te noemen.
Mooi artikel van het WNF. In onze zelfoogsttuin gaat het wat diversiteit op ons bord al een stuk beter. De 85 oogstgenoten krijgen door het seizoen heen meer dan 70 verschillende gewassen op hun bord. En ik vind het leuk om dat aantal gestaag uit te breiden. Zo zijn we met de kruiden van 10 verschillende soorten vorig jaar naar 24 soorten dit jaar gegaan. Niet alles lukt even goed, maar het gaat om de richting waarin we bewegen.
Uitroeiing van de reuzenberenklauw is wel mogelijk. In Voedselbos Vlaardingen hebben we dat na 7 jaar laten zien. Het terrein stond bij aanvang van het project vol met deze plant. We hebben simpelweg iedere plant iedere keer weggestoken en de bloei weten te voorkomen. Na 7 jaar is de zaadbank uitgeput en komt hij niet meer terug.
Interessant onderzoek. Langs De Groentemeester hebben we ook een sloot die minstens 40 meter oever heeft. Misschien leuk om dat eens in kaart te brengen.
Wist je dat deze uitspraak eigenlijk uit de film Jurassic Park komt? In die film vindt een gesprek plaats over het feit dat de dinosaurussen die ze weer tot leven hebben gewekt alleen maar vrouwtjes zijn. Om te voorkomen dat ze zich op eigen houtje zouden kunnen vermeerderen. Eén van de aanwezigen zegt dan dat dat geen waarborg zal zijn. Want: het leven vindt er wel iets op.
Aardappels. Die doen we ook bij De Groentemeester. Deze week is de eerste lading de grond in gegaan. Mooi op twee rijen in een bed. En als straks de eerste blaadjes boven de grond komen, gaan we ze netjes aanaarden op twee ruggetjes.
We liggen nog steeds mooi op schema. Alleen de bloemkool moest nog even wachten omdat het plekje van de tuin waar die moeten komen te staan toch nog wel erg nat was. Dus dat het vandaag en morgen een tijdje droog blijft, is zeer welkom.
En dan gaan we komende week alweer voorbereiden voor de volgende plantronde. Want over twee weken komen de spruiten, witte kool en palmkool. En ook alle kruiden. En die bedden moeten allemaal nog klaargemaakt worden. Maar ook dat zal goedkomen. Ik heb een mooie groep van trouwe vrijwilligers die me elke week komt helpen. En vele handen maken het werk licht.
Dit jaar verzorgen we de oogst voor 85 oogstgenoten. Dat zijn er 20 meer dan vorig jaar. En ik heb er het volste vertrouwen in dat we weer een mooie oogst kunnen realiseren. Het is helaas niet meer mogelijk om je nog aan te melden voor een oogstaandeel voor 2024, want alle plekken zijn inmiddels vergeven.
Als alles goed blijft gaan, dan breiden we volgend jaar nog één keer uit met 20 plekken. En dan bereiken we waarschijnlijk wel zo'n beetje de maximale capaciteit van de tuin. Mocht je geïnteresseerd zijn in een plekje voor 2025, dan is het slim om je nu al aan te melden voor de wachtlijst. Want dan sta je mooi bovenaan.
En als je eerst een keer wilt komen kijken, dan is dat ook mogelijk. Iedere derde zaterdag van de maand houd ik een rondleiding over de tuin. De eerstvolgende is op 18 mei. Aanmelden graag vooraf via deze link.
Bijzondere gang van zaken. Ik begin steeds beter te snappen dat mensen bepaalde autoriteiten wantrouwen. Ik hoop dat de minister zijn mogelijke voornemen om een onderzoek naar de onafhankelijkheid van deze autoriteit te doen ook daadwerkelijk uitvoert. Maar het zou me niets verbazen als hij daar de kans niet toe krijgt door één of andere bijkomende reden. Triest.
De oplossing is vrij simpel. Minder vliegen = minder uitstoot. Minder uitstoot = betere leefomgeving. Het hoeft niet duurzamer. Het kan ook gewoon minder. Dat bewijst de industrie volgens dit artikel.
De bedrijven die de productie naar een ander land verplaatsen om net zoveel CO2 te kunnen blijven uitstoten, snappen het toch niet helemaal. We hebben één Aarde. En we kunnen kiezen of we voor haar zorgen óf haar kapot maken. Mij lijkt het verstandiger om voor haar te zorgen. Ook in het kader van (toekomstige) verdienmodellen.
Vooruitkijken is regeren. Zouden we deze mentaliteit nou ook maar hebben als het om klimaatverandering gaat. Dan zouden we nu niet in de situatie zitten dat we de anderhalve graad opwarming dreigen te overschrijden.
De vraag is dus eigenlijk: wat komt er na kapitalisme? Mijn antwoord zou zijn: geefeconomie. Klinkt misschien een beetje idealistisch, maar als we er serieus werk van zouden maken, zou de wereld er mijn inziens een stuk mooier van worden.
Dit lijkt een goed idee, maar toch heb ik er enige moeite mee. We zijn geneigd om iets pas waarde te geven als het in geld veranderd kan worden. Maar als we alles in geld veranderen, gaat er heel veel intrinsieke waarde verloren. Je slaat alles plat. Om iets met elkaar uit te wisselen, is geld niet nodig. En dat vergeten we nog wel eens.
En dan klagen we in Nederland dat de weg geblokkeerd wordt door klimaatactivisten. Moeder Natuur zal in Australië gedacht hebben: “Ik doe het zelf wel.”
Als je op een punt in je leven staat waarop je wel eens denkt of je het leven aan leven bent dat je wilt leven, dan is deze video de moeite waard om te bekijken. Het legt uit waarom speelsheid in je werk belangrijk is en hoe je ervoor zorgt dat je een betekenisvol leven creëert. Het gaat erom welke verhalen je tegen jezelf vertelt en hoe je je nieuwsgierigheid de ruimte geeft.
Vorige week haalde ik samen met Tom een groot aantal bessen- en fruitstruikjes op bij WIJdehorst. Ken je dat?
Het ligt in Wassenaar. Erwin de Jong is daar de tuinder. Land van Ons is daar bezig om een oude plantenkwekerij om te zetten naar een regeneratieve vorm van landbouw. Er komt een csa en een voedselbos. Mooie plannen.
De vorige eigenaar heeft de fruit- en bessenplantjes achtergelaten en Erwin mag die plantjes gebruiken om te verkopen. En dat geld kan hij dan weer investeren in de mooie plannen die hij ten uitvoer aan het brengen is. Hij heeft nog heel veel planten staan. Dus als je voor jouw project ook wel wat bessenstruiken kunt gebruiken, ga dan vooral daar kijken.
Wij vervoerden die struiken naar Weij. En daar gingen afgelopen maandag de struikjes de grond in. Met een klein groepje hebben we in een ochtendje zo'n honderd struikjes in de bosrand gezet. Dus nu kunnen we eindelijk spreken van een voedselbosrand. Toch?
Terechte inspanningen om de opkweek voor de kleinschalige agro-ecologische of biologische tuinders meer in eigen hand te nemen. Ik hoop van harte dat de vacature vervuld gaat worden. Dus is opkweek je ‘ding’, pak je kans.
Werk in uitvoering. Uiteindelijk gaat het erom of we met de hele wereld als team kunnen opereren. Dat betekent dat we elkaar moeten helpen en aanmoedigen.
Toen ik in de jaren negentig op de middelbare school zat, zei één van mijn aardrijkskundedocenten al dat de toekomstige conflicten over water(schaarste) zouden gaan. Dat moment lijkt steeds dichterbij te komen.
Mooi overzicht van 7 manieren om het leven tegemoet te treden. Hij vliegt er wel snel doorheen, maar het is een leuke inleiding tot deze termen. Ieder de moeite waard om je verder in te verdiepen.
Langzamerhand komt er weer steeds meer activiteit op het terrein van De Groentemeester. Vorige week hebben we met een aantal vrijwilligers nog een berg blad weggewerkt. De bessen en planten in de bosrand zijn nu ook voorzien van een mooie mulchlaag.
En de palmkoolplanten die er nog stonden van vorig seizoen zijn deze week ook opgeruimd.
Verder zaaiden we ruim 800 tuinbonen voor in potjes in de kas. Als ze opkomen, zal ik hier een fotootje delen. De eerste stappen in het nieuwe seizoen zijn dus gezet.
Deze week werd de nieuwe handzaaimachine bezorgd. Voor de kenners: het is een Thilot. Hij ziet er uit als een apparaat uit vervlogen tijden, maar deze machines worden dus gewoon nog geproduceerd. Deze komt nieuw uit de fabriek. En de leverancier vertelde dat ze er ieder jaar nog zo'n 25 verkopen. Hoezo, vervlogen tijden...?
Vorig jaar gebruikte ik ook al zo'n machine in de zelfoogsttuin. Maar die had ik geleend van mijn oud-stagebieder Bas. Vorig jaar zat hij even zonder tuin en daardoor kon ik zijn machine gebruiken. Dit jaar moest ik zorgen dat ik er zelf een had, want hij start dit seizoen met een tuin op een nieuwe plek.
De zaaimachine gaan we gebruiken om er onder andere bieten, wortelen, rucola, raapstelen en groenbemesters mee te zaaien. Alles netjes op rijen en met een snelheid waarop het met de hand in ieder geval niet lukt.
Over de tuin van Bas gesproken, trouwens. Hij start vlakbij Zoetermeer. Mocht je daar in de buurt wonen, ga dan eens kijken op zijn website: www.hazelland10.nl. Op 30 maart houdt hij open dag. En hij heeft nog plek voor oogstgenoten op zijn tuin. Grijp je kans, zou ik zeggen!
Altijd handig zo’n overzicht. Al zijn niet alle genoemde soorten overal even invasief. Japanse rimpelroos is dat bijvoorbeeld wel in de duinen, maar niet in een bosachtig gebied op kleigrond.
Ik begrijp te weinig van politiek om deze zet op waarde te schatten. Wat voor mij wel duidelijk is, is dat het een goed idee is om het pesticidengebruik flink te verminderen. Mij maakt het niet uit of dat via een wet van de Europese Unie gaat of dat boeren dat initiatief zelf nemen. Nu de wet is teruggetrokken, moeten de boeren er zelf maar mee aan de slag. En er is een grote groep boeren die dat gelukkig ook snapt. Doorgaan met het huidige pesticidengebruik is sowieso -zeker op termijn- een doodlopende weg.
Hoe dan ook is het klip en klaar dat doorgaan op de huidige weg ook niet mogelijk is. De ecologische grenzen kun je niet opschuiven. Een deel van het probleem zit hem in ‘de markt’. Er wordt gezegd dat de markt de boeren dwingt tot het goedkoop produceren van voedsel. Maar die markt is nou net ‘een ding’ dat door mensen verzonnen is. En dat betekent dat we dat ‘ding’ ook kunnen verbouwen tot iets dat wel binnen de ecologische grenzen zijn werk doet. Ik ben geen econoom, maar ik denk wel dat de belangrijkste inspanningen daar gedaan moeten worden.
Oké, dat is te doen. Vlooienmiddeltjes alleen toedienen aan je hond of kat wanneer ze last hebben van vlooien. Niet (meer) preventief. Of kun je ook helemaal zonder als je de vlooien consequent uit de vacht zou kammen?
Don’t look up. Ik wou dat ik hier laconiek over kon zijn. Maar wat we hier zien gebeuren is de grootste bedreiging die de mensheid treft. Ooit. En grote delen van de mensheid wuiven het weg alsof het een klein ongemak is dat vanzelf weer verdwijnt. Daar snap ik niets van.
Bemoedigend. Pensioenfondsen zijn dan ook van nature organisaties die (ver) vooruit kijken. Dus ik zie dit echt wel als een positief signaal dat verandering in de goede richting gaande is.
Na een kleine winterslaap wordt het zo langzamerhand wel weer tijd om voorbereidingen te gaan treffen voor het volgende seizoen. Daar ga ik komende week mee starten. Te beginnen met het maken van het teeltplan voor 2024.
Afgelopen week besteedden we onze tijd aan achterstallig onderhoud in ons huis. We hebben wat dingen gerepareerd die eigenlijk al veel te lang (een beetje) stuk waren. Zo gebruikten we al een tijdje een lichtknopje in de wc dat los in zijn sponning hing. Dat is nu weer mooi gerepareerd.
Verder deden we ook wat verfwerk in de woonkamer en op zolder. Nog niet al het achterstallige kluswerk is af, maar we zijn een aardig eindje gekomen.
Gisteren was ik ook even op de tuin. Komende week valt er toch wel wat serieuzere vorst in. En in de kas stonden nog wat verveineplantjes. Die kunnen niet zo goed tegen zulke lage temperaturen, dus die heb ik mee naar binnen genomen. Er staat nu een tray bij ons thuis op de voorzolder en twee trays mogen in het clubgebouw van Weij overwinteren.
Ik heb zin in 2024!
Plannen genoeg. Ik ga een extra kasje bouwen, de kruiden gaan verhuizen naar de randen van het perceel en er komt een heus teeltplan voor de bloemenpluktuin, zodat er hopelijk eerder in het seizoen bloemen geplukt kunnen worden. Bovendien breidt het aantal oogstgenoten uit van 65 naar 85 oogstgenoten. En wat extra leuk is: dit seizoen komt Eveline (mijn vrouw) er als extra hulp in de tuin bij. Vanaf de start van het seizoen tot aan de zomervakantie heeft zij van haar werkgever een tijdelijke taakvermindering gekregen. En dat geeft lucht om meer op de tuin te zijn en daar te komen helpen. Laat het seizoen van 2024 maar aanvangen.
Hier heeft hij een punt, denk ik. Verschillende permacultuurprojecten in de wereld hebben laten zien dat in droge omstandigheden toch ecosystemen ‘gebouwd’ kunnen worden die steeds meer water genereren.
Het is eigenlijk heel logisch. Gezond bodemleven, gezonde planten, gezond microbioom, gezonde mensen. Oogstgenoot bij een zelfoogsttuin willen zijn, is hiermee ook een heel logische keuze. Als je het fijn vindt om gezond te zijn, tenminste.
De Groentemeester werkt volgens biologische principes, maar de tuinderij mag zichzelf niet biologisch noemen. Dat mag niet omdat ‘biologisch’ een keurmerk is dat in Nederland door SKAL gecontroleerd wordt. Mijn bezwaren tegen SKAL worden hier goed verwoord.
De kans dat je dit zit te lezen als je een klimaatontkenner bent, is niet heel groot. Maar mocht je nou toch je twijfels hebben bij het feit dat klimaatverandering echt wel door de mens veroorzaakt wordt, en dat we er als een haas iets aan moeten doen, dan is dit artikel misschien relevant om te lezen. De schrijver legt hier haarfijn uit hoe dat zit met desinformatie en de belangengroepen die jou richting klimaatontkenner proberen te sturen. Het wordt tijd dat we onszelf beter wapenen tegen deze mechanismen.
Ik vond de school waar ik als kind op zat niet vervelend. Maar zo’n school zoals in dit artikel beschreven wordt, had ik ook leuk gevonden. Ik deed zulke dingen na schooltijd in het park naast ons huis. De huidige generatie kinderen heeft bijna geen ‘na-schooltijd’ meer. Volgens mij gaat daar ook iets mis.
Leuk om te lezen hoe het aantal muizen in een gebied samenhangt met het beschikbare voedsel en andere factoren zoals het weer tijdens het voorgaande jaar. Ik hoop dat het bij De Groentemeester qua muizen mee zal vallen. Er groeien in ieder geval niet veel beuken in de omgeving.
Dit lijkt me inderdaad laaghangend fruit om klimaatdoelen te halen: schaf reclames voor fossiele dingen zoals vliegreisjes gewoon af. Deze reclames maken het normaler om te vliegen, terwijl dat het helemaal niet zou moeten en hoeven te zijn. Die aflevering van ‘Wat houdt ons tegen?’ (Verleid door fossiel) gaat op mijn kijklijst.
Kijk, dit zouden meer mensen moeten doen. En dan heb ik het over de ouders die gewoon achter de keuze van het kind gaan staan.
Ik ging zelf na het VWO naar de pabo. Dat vonden veel volwassenen (lees: leraren) in die tijd ook raar. Ik kon toch ‘veel meer’… maar ik heb nooit spijt gehad van die keuze. En later ben ik zelfs nog een deeltijd mbo-opleiding gaan doen. En dat had ik dan misschien weer veel eerder moeten doen. Dus ik snap de keuze van dit meisje wel. Heel goed van haar. Ik hoop dat veel kinderen haar voorbeeld volgen. En dat ouders dat dan toestaan.
Er gebeuren ook heel veel goede dingen. Alle ontwikkelingen beginnen klein en gaan op een gegeven moment energie vangen waardoor de boel enorm versnelt. Zoals de man aan het einde zegt: wat zou er gebeuren als we de klimaatcrisis zouden benaderen als een existentiële dreiging voor de mensheid? En wat zou er gebeuren als we een veel groter deel van onze productiviteit besteden aan het adresseren van die dreiging? Wat kan er dan wel niet mogelijk zijn… Ik hoop daar zó op!
